آن تصویر مرا یاد انسان بی پناهی می اندازد که کم آورده و نیاز به حمایت داشته است ‌. اما با تمام اینها مثل کوه در برابر مشکلات ایستاده است .

فنجان شکسته مرا یاد کسی می اندازد که به هر قیمتی می خواهد ادامه بدهد . و بدتر خود را آزارمی دهد  . احساس میکنم دل من هم مثل این فنجان شکسته آسیب دیده است و  شاید با گذر زمان بتوانم فراموشش کنم !

شاعر می گوید : دل شکستن هنر نیست ! مهم این است که بتوانی دلی را به دست آوری !

 عمر بن سعد هم همراه اسیران آمد . مردم کوفه تا از ورود آنها باخبر شدند برای دیدن آنها آمدند و شادی کردند . ام کلثوم گفت : شما از خدا شرم نمی کنید که ما را در این وضع می بینید ؟ در میان آنها زنی گفت : شما کدام اسیران هستید ؟ گفتند : ما از خاندان محمدیم ! زن کوفی وقتی این حرف را شنید . از خانه خارج شد . مردم کوفه هم به آنها نان و خوراک دادند اما ام کلثوم قبول نکرد و گفت : ما از شما صدقه ای نمی خواهیم ! حضرت زینب هم چون مردم کوفه به عهد خود وفا نکردند و پدرشان حضرت علی و فرستاده ایشان در این شهر کشته شده بودند خوراک و لباسهایی که مردم می دادند قبول نکردند .  مردم کوفه برای خاندان پیامبر  گریه می کردند اما امام سجاد گفت : آیا شما برای ما گریه می کنید ؟ چه کسی ما را کشته است ؟

اما زمانی که به کاخ ابن زیاد رسیدند بدترین زمان بود .  حضرت زینب  بغض کردند و یاد زمانی افتادند که در این کاخ همراه پدرشان بودند و فرزندشان در کوچه های کوفه بازی می کردند ! برای ایشان واقعا سخت بود اما تحمل کردند .  ابن زیاد می خواست امام سجاد را بکشد ، اما حضرت زینب با سخنان کوبنده با ابن زیاد صحبت کرد و اجازه نداد که ایشان را بکشند ! 

خطبه حضرت زینب و امام سجاد (ع) در کوفه مشهور است ! سخنرانی ایشان برای این مردم ریاکار باعث شد تا بیشتر واقعه کربلا را درک کنند ‌. آن دو بزرگوار مردم کوفه را بخاطر این واقعه سرزنش کردند ! هر چند که به گفته امام سجاد بعد از این ، مردم کوفه دچار عذاب می شوند و روی آرامش را نمی بینند !

نزدیک دروازه رسیدم تا دلم سوخت

خیلی میان این شلوغیها دلم سوخت

اوباشهای کوفه دورم را گرفتند

در بینشان بودم تک و تنها دلم سوخت

وقتی کنیز سابقم نان دست من داد

چیزی نگفتم به کسی اما دلم سوخت

اینها که میخندند من را میشناسند

از چشم های آشنا آقا دلم سوخت

هرجا سرت را روی نی دیدم دلم ریخت

هرجا سرت را زیر پا دیدم دلم سوخت

پیرزنی که با عصا بر پهلویم زد

هی ناسزا میگفت بر زهرا دلم سوخت

دارند عبایت را حراجی میفروشند

پس بیشتر از هرکجا اینجا دلم سوخت

زندانی کوفه شدم چشم تو روشن

دیدی همین که جای خوابم را دلم سوخت 

تا آنجایی که در خاطرم هست ما زمانی که در شهر شیراز زندگی می کردیم . بیشتر اوقات سالی یک بار یا دیرتر حداقل به همراه خانواده به مشهد برای زیارت حرم امام رضا می رفتیم .

با اینکه کودک بودم اما یادم هست که چقدر سفر لذت بخش و معنوی بود ‌.

آخرین باری که به شهر مشهد رفتم در تابستان بود . آن موقع من 13 ساله بودم . آن روز به همراه خاله ام به حرم رفتیم . بعد از خواندن نماز جماعت ظهر ، به قسمت حرم مطهر امام رضا رفتیم . اسم آن قسمتش یادم نیست چی بهش می گفتند 😅 

به آنها رفتیم تا زیارت بکنیم . اما آن قدر جمعیت قسمت زنان شلوغ بود که جای سوزن انداختن هم نبود . بار اول سعی کردیم از بین جمعیت رد بشویم اما من با آن جثه کوچک نزدیک بود زیر دست و پا خفه بشوم که خاله ام بدادم رسید و مرا از جمعیت بیرون کشید .

من همان طور که نفس نفس می زدم خاله ام به من آب داد و خوردم تا حالم بهتر شد . خاله ام گفت : اینطوری نمی شود ! نزدیک بود خفه بشیم ! میتونیم از همینجا تصور کنیم که مثلا دست به ضریح امام رضا زدیم و حاجت خودمون را بخواهیم . منم قبول کردم و با چشمانی پر از اشک در حالی که ضریح امام رضا (ع) درست روبرویم بود دعا کردم . بعد از آن دیگر به خانه یکی از اقوام رفتیم . 

چند سال از آن زمان گذشته ! و هنوز که هنوز امام رضا (ع) ما را نطلبیده ! ای کاش امام رضا دوباره ما رو بطلبه که بتونیم بریم ! هر موقع یاد حرم امام رضا می افتم دلم خیلی می گیره که حتما لایق زیارت هم نیستم ! 

میگم ای کاش پرنده بودم حداقل پرواز می کردم ! و به حرمت می آمدم . واقعا خوش بحال کبوترهای حرم امام رضا ع که همیشه آنجا هستند 🥺🥺🥺🥺

کاش فقط یک بار دیگر منم بتونم زائر حرمت باشم امام رضا ! 😭 💔 

منو بطلب آقا جان ! خیلی دلم گرفته ! 🥺 💔

این قرارداد، افزون بر زیان های اقتصادی، در زمینه های فرهنگی، سیاسی و اجتماعی نیز زیان هایی در پی داشت؛ زیرا بنا بر بندهای گوناگون قرارداد، صاحبان امتیاز توتون و تنباکو برای آگاهی از میزان محصول زارعان، به هر طور تجسس مجاز بودند. مأموران دولتی نیز باید برای برآورده شدن این کار با آنها همکاری می کردند. علاوه بر این، همه وسایل و لوازمی که صاحبان امتیاز از خارج وارد می کردند، از هزینه گمرک و نیازی به پرداخت مالیات نبود .

در این شرایط بود که میرزای شیرازی فتوای تحریم تنباکو را صادر کرد .

این فتوای کوتاه و قاطع، مثل آیات آسمانی در قلب ها نفوذ کرد و حماسی ترین و شکوهمندترین نهضت مردمی را به وجود آورد که تا آن زمان در تاریخ بی مانند بود.

وحدت مردم در پیروی از این حکم، دولت را مجبور کرد که از آن پیروی کنند.

برخی جنبه های نهضت تحریم تنباکو، مانند حضور زنان در صحنه مبارزه به ویژه با انگیزه دفاع دینی و بیگانه ستیزی، برای نخستین بار در تاریخ ایران به وقوع پیوست. دیگر جنبه های این نهضت عبارتند از: همگانی بودن نهضت و اتحاد گروه ها و از جمله تاجران، روشن فکران و علما در اجرای حکم تحریم و پیروی از میرزای شیرازی که در مسئولان دولتی و دربار نیز اثر گذاشت؛ خودداری سربازان از تیراندازی به روی مخالفان؛ وجود انگیزه های قوی مذهبی در مقابله با نفوذ بیگانگان و به تباهی کشیده شدن دین؛ پیوند و همدلی علما در رویارویی با تهدیدها و ترفندهای دولتیان و تأکید آنان بر ضرورت التزام به احکام دین از جمله اینها بود .

آغاز فتح اندلس سال ۹۲ هجری بوده است و تا حدود ۵ سال بعدش فتح این سرزمین اروپایی کامل شد و آندلس در اختیار مسلمانان قرار گرفت. فتح این سرزمین مهم، در سال ۹۷ هجری (۷۱۹ میلادی) به پایان رسید و آندلس یکی از استان‌ها و ایالت‌های دولت عربی و تحت فرمان خلافت اموی تبدیل شد.

حاکمیت مسلمانان در آندلس که حدود هشت قرن طول کشید، تمدنی شکوفا و ارزشمند را در قلب اروپا پدید آورد که آثار آن بسیار تعجب آور و قابل توجه بوده است.

دکتر لارتینز مونتابث خاورشناس اسپانیایی نیز در این باره گفته : «اگر حاکمیت هشت قرنی اسلام بر اسپانیا نبود، هرگز این کشور وارد گردونه ی تاریخ تمدن نمی‌شد.»

در طول این دوران (زمامداری مسلمانان بر سرزمین اندلس)، دانشمندان، شاعران، ادیبان، متفکران و نویسندگان بزرگی از میان مسلمانان در آندلس ظهور کردند و تمدن اسلامی در این سرزمین با بهره گیری از آموزه‌های دینی مبنی بر کسب علم و دانش و اهمیت این فریضه سترگ الهی، به درخشش کم نظیری دست یافت و دانشمندان اندلس آثار ارزنده‌ای در رشته‌های گوناگون علمی تقدیم جهان علم و معرفت کردند .

  ما که همیشه سر سفره کنار هم دیگه جمع بودیم دیگه برای صحبت کردن با هم وقت نداشتیم . از یک طرف دیگه چشمای منم قرمز می شد و خیلی سردرد وحشتناک می گرفتم . هر کدوم از اعضای خانواده ام هم سرشون تو گوشی خودشون بود . 

این اوضاع همین طور ادامه داشت تا اینکه کلاسا حضوری شد . اما چه فایده که اینقدر وابستگی به گوشی و دنیای مجازی زیاد شده بود که دل کندن از آن سخت بود . به هر سختی که بود . من سعی کردم از گوشی فاصله بگیرم و درس بیشتر بخوانم .

این از سخت ترین تصمیم زندگیم بود که گرفتم . دیدین یک فرد معتاد وقتی ازش مواد می گیرند چه حسی داره ! دقیقا منم همون حس داشتم . گوشی برای من حکم اون مواد داشت. . اوایل خیلی سختم بود . و تازه متوجه وابستگی خودم به گوشی همراه شدم . 

موقع ظرف شستن حتما باید گوشی کنارم می بود . یا موقع درس خواندن گوشیم حتما باید تو اتاق می بود تا تمرکز داشته باشم . یا موقع خواب گوشی زیر بالشتم می گذاشتم . یک اوضاعی بود ! 

از یک طرف به سازنده گوشی لعنت می فرستادم . از طرف دیگر دلم می خواست همیشه گوشیم پیشم باشه ! کم کم این وابستگی کمتر شد و الان دیگه ساعتی برای کلاسای مجازی و چت با دوستام و گشتن توی برنامه های مختلف اختصاص میدم . یاد گرفتم که از گوشی ام درست استفاده کنم و همش سرم تو گوشیم نباشه ! 

خوشحالم که دوباره همه چیز به حالت اولیه اش برگشت . هر چند که تأثیرش روی همه ما گذاشته است .

امیدوارم که دیگر بیش از حد معتاد گوشی نشوم .